‘lukkig heppik boek

20170415isaakberlinde jongste zoon (2 jaar & 7 maanden) zat in de badkamer op ’t potje, een plasje aan ’t doen, op zijn schoot: een boekje van hopla.

sinds anderhalve week zit ie in de peuterklas. op de eerste schooldag had ie – hoewel al lang zindelijk – een ongelukje gehad. daar kwam ie op terug:

hij: ik had pipi ‘daan in mij broek
ik: oei? wanneer, jongen?
hij: in de klas
ik: ah, je bedoelt vorige week?
hij: ja.
ik: da’s niet erg, hoor. kan gebeuren.
hij: ja, maar ‘lukkig heppik boek

waarmee, lieve lui, wij samen in 7 zinnen de essentie van ’t leven samenvatten.
vader-zoon-boek-momentjes…ik koester ze!

Bibliophilie (Paul Verlaine)

Paul-Verlaine

Le vieux livre qu’on a lu, relu tant de fois !
Brisé, navré, navrant, fait hideux par l’usage,
Soudain le voici frais, pimpant, jeune visage
Et fin toucher, délice et des yeux et des doigts.

Ce livre cru bien mort, chose d’ombre et d’effrois,
Sa résurrection « ne surprend pas le sage ».
Qui sait, ô Relieur, artiste ensemble et mage,
Combien tu fais encore mieux que tu ne dois.

On le reprend, ce livre en sa toute jeunesse,
Comme l’on reprendrait une ancienne maîtresse
Que quelque fée aurait revirginée au point ;

On le relit comme on écouterait la Muse
D’antan, voix d’or qu’éraillait l’âge qui nous point :
Claire à nouveau, la revoici qui nous amuse.

+++

Het oude boek dat jij al zó vaak hebt herlezen!
Geknakt, mismaakt, gebroken in gebruikte staat.
Ziedaar, het heeft ineens een sprankelend gelaat,
Het voelt weer zacht en oogt in fijnheid onvolprezen.

Dit dood gewaande boek, dit duister, treurig wezen,
Herrees – voor ingewijden geenszins wonderbaar:
Zij weten, Binder, magiër en kunstenaar,
Hoezeer je jouw sublieme kunde hebt bewezen.

Je neemt het boek, in al zijn prilheid, weer ter hand,
Alsof een eens beminde op je schoot belandt,
Dankzij een goede fee hermaagd teruggekeerd.

Je leest alsof je weer de stem der Muze hoort,
Voorheen welluidend, door de wrede tijd verweerd:
Wij worden door haar klaarheid andermaal bekoord.

[Vertaling: Martin Hulsenboom; in: Paul Verlaine; Biblio-sonnetten; Stichting Cultureel Brabant (Tilburg); 2016]

Een verzameling boeken is een masturbatiefenomeen

“ECO: […] Een verzameling boeken is een masturbatiefenomeen, het is een solitaire bezigheid, en je treft zelden mensen die je passie kunnen delen. Als je heel mooie schilderijen bezit, komen de mensen ze bij je bewonderen. Maar je zult nooit iemand treffen die echt belangstelling heeft voor je verzameling oude boeken. Ze begrijpen niet waarop je zo veel belang hecht aan een klein boekje zonder enige aantrekkingskracht, en waarom het je jaren van zoeken heeft gekost.

CARRIERE: Ter rechtvaardiging van onze afkeurenswaardige neiging zou ik zeggen dat je met het originele boek een bijna persoonlijke band kunt hebben. Een bibliotheek is iets als gezelschap, een groep levende vrienden, individuen. Als je je een beetje eenzaam volet, een beetje bedrukt, kun je je tot hen wenden. Ze zijn er. […]”

Umberto Eco & Jean-Claude Carrière verwoorden het treffend in “Zo makkelijk kom je niet van boeken af” (De Bezig Bij, 2010, 285 p.)