voyeur zoekt correspondentie

[ik lanceerde deze oproep eerder vanavond op mijn andere site, maar wellicht vind ik ook hier geïnteresseerden]

+++++

Ik vertel u niks nieuws als ik zeg dat ik bibliofiel ben.
En boekverslaafd wellicht ook.
Het jaar is 86 dagen oud & ik kocht al 70 boeken.
Ik vertel u niks nieuws als ik zeg dat ik het soms best eens kan zijn met Sartre.
L’enfer c’est les autres.
Niet dat ik iets fundamenteels tegen anderen heb.
Maar ik ben graag op mijn gemak.
Zonder anderen.
Misschien vertel ik u wel iets nieuws als ik zeg dat dat niet persé betekent dat anderen mij geen hol interesseren.
Goed. Toegegeven. De meesten slechts matig.
Maar toch. Niet persé.
Hoe ik die stelling meen te staven?
Met boeken. Uiteraard.
boeken1
Ik vertel u niks nieuws als ik zeg dat ik zelden nooit slechts in een boek bezig ben.
Er liggen er voortdurend meerdere naast mijn bed, op de kast naast mijn leesstoel of in mijn wc-bibliotheekje te wachten om in (verder) gelezen te worden.
Opvallend, zo besefte ik gisterenavond plots, is dat er altijd veel brieven, dagboeken en/of autobiografieën tussen zitten.
Momenteel – en dat is dan slechts wat er in de loop van de voorbije 2 maanden bij kwam – bijvoorbeeld de correspondentie van Nanne Tepper, van Pieter Paul Rubens, van Franz Kafka (aan zijn Zwitserse platonische liefde / minnares) Milena of van Gerard Reve aan zijn Matroos Vosch, de dagboeken van André Gide, Sylvia Plath & Hans Warren & het eerste deel van de memoires van Casanova.
Ik ben namelijk héél erg geïnteresseerd in anderen.
Op een bijna zeer voyeuristische manier kan ik genieten van de geschriften van anderen.
Die werken niet op je zenuwen, laten je altijd met rust als je dat wil & je legt ze gewoon weg als je ze beu bent.
brieven
Dagboeken heb ik nooit bijgehouden.
& met memoires ga ik niemand vervelen.
Maar brieven schrijven deed ik vroeger erg vaak.
En graag.
Er waren jaren dat ik minstens 3 of 4 brieven per week schreef.
Twee pakketten met correspondentie, uit de periode tussen mijn 14 & 19, doken enkele jaren geleden, ik was aan verhuis naar 7 in 5 jaar tijd bezig, terug op in het tuinhuis van mijn ouders toen ik daar spullen ging stockeren.
Ik heb ze toen met veel plezier herlezen & bewaar ze sindsdien in een kartonnen CM-koffertje (waar mijn moeder ooit nog mee op vakantie ging & dat in die jaren dienst deed als mijn boekentas) in mijn bibliotheek.
Af & toe neem ik ze nog eens ter hand & dan gluur ik als een volleerde ‘peeping tom’ nog es binnen in mijn eigen jonge leven.
Misschien moet ik die mooie gewoonte maar es terug opnemen.
Om over 30 jaar weer even nieuwsgierig weer te grasduinen in mijn correspondentie uit de jaren 2016 tot…
Dus…wie zich geroepen voelt om een lekker ouderwetse (ja, zo eentje met enveloppes & postzegels) correspondentie aan te gaan…mijn postadres kan je bekomen via info@akimwillems.be

Wat doet die poëzie in de Bibliotheca Studentica & Erotica?

Twee weken geleden ontdekt op het Felix Poetry Festival in Antwerpen: Miguel Declercq.
De dichter werd eind jaren negentig van de vorige eeuw als De Nieuwe Poëtische Messias geprezen & geloofd, maar verdween na het verschijnen van ‘(Zomerzot/Somersault)’ in 2001 tien jaar lang van ’t toneel.
In 2012 kwam ie weer boven water met de bundel ‘Boven Water’ (uitgegeven bij De AP) die ik mij tijdens de pauze meteen aanschafte.
Diezelfde nacht nog – wat een hele prestatie mag heten aangezien ik de avond & nacht ervoor niet geslapen had – las ik in de ‘Aantekeningen’ achteraan in de bundel: “Gedichten uit deze bundel verschenen eerder in […], of als bibliofiele uitgave”. Bij die laatste twee woorden was ik op slag klaarwakker. Een bezoekje aan tante Google leerde inderdaad dat de Gentse, bibliofiele uitgeverij Druksel in 2010 al een gedichtencyclus van Declercq met als titel ‘Boven Water’ uitgaf op 126 (26 geletterd A tot Z voor de uitgeverij & 100 genummerde exemplaren voor verkoop), door de schrijver gesigneerde, exemplaren.
Het is een vrij ‘basic’ uitgave (90 g Bioset-papier, gezet in Verdana, blauw schutblaadje, dun kartonnen kaftje, stofwikkel in rijstpapier, genaaid met een rijgsteek) die de nog bestaande twijfel – zijn mijn eigen uitgavetjes niet te lullig & amateuristisch om bibliofiel genoemd te mogen worden? – volledig wegnam.
Ja, dit kan & doe ik dus ook. Goed bezig & vooral blijven doorgaan, jongen!
miguel declercq - boven water
Hoe er zo plots poëzie opduikt in de Bibliotheca Studentica & Erotica?
Omdat ik in de nazomer van 2012 besloot om zelf weer gedichten te gaan schrijven – en vooral: ze op podia te gaan performen – en mijzelf dus verplicht om – nadat er jarenlang enkel non-fictie door mijn handen gleed – na de romans ook de gedichtenbundels weer in mijn leven & boekenkast toe te laten zodat ik af & toe es kan checken hoe ‘de anderen’ dat doen.
het-vertrek-van-maeterlinck-lexil-de-maeterlinck-michael-vandebril-9789085424888-achterkant
Michaël Vandebrils tweetalige, Frans-Nederlandse ‘Het vertrek van Maeterlinck / L’Exil de Maeterlinck’ (uitgegeven bij De Bezige Bij) werd in 2012 genomineerd voor de Buddingh-prijs & won in 2013 de de Coninck-debuutprijs.
Ik begon er al meermaals aan, maar in tegenstelling tot ‘Boven Water’, eet ik ’t met lange tanden & krijg ik ’t nauwelijks weggeslikt.
Gedichten lezen, het is nooit mijn dada geweest.
Maar zoals gezegd: af & toe es checken hoe ‘de anderen’ dat doen.
verhaeren
Een tijdgenoot & vriend van de Nobelprijswinnende Maeterlinck – de enige Belg die die voor literatuur op zijn schouw heeft staan – was Emile Verhaeren wiens museum slechts 1 dorp of 2 Scheldebochten van mijn schrijvershok verwijderd is.
In oktober 2012 verscheen de biografie “Emile Verhaeren. Vlaams dichter voor Europa” (van Paul Servaes; uitgegeven bij EPO).
Ik kon helaas niet bij de voorstelling van dat boek aanwezig zijn, maar kocht mijn exemplaar, samen met een bloemlezing van zijn (Franse & in ’t Nederlands vertaalde) gedichten in het Verhaerenmuseum in Sint-Amands.
Verder ook nog volgende poëzie aan de BS&E toegevoegd:
buchvinkenooggoethe
Büch adoreer ik al jaren omwille van zijn (al dan niet zelf bij elkaar gefantaseerde) non-fictie; als dichter vind ik hem gewoon ‘bij momenten vermakelijk’, maar deze twee bundels lonkten – op verschillende ogenblikken; ik herinnerde me niet dat ik ‘Verzamelde gedichten’ al had staan toen ik ‘In gedichten’ kocht – zo verleidelijk dat ik ze wel moést kopen.
Het bruggetje van Büch naar Goethe is zo gemaakt.
Vinkenoog was een van de weinige – doe er nog Deelder & de Coninck bij & je hebt ’t gehad – dichters die ik in mijn tienerjaren & twins wel es las.
Ik herontdekte hem kort voor zijn dood in 2009.
En nu ik zelf weer aan ’t schrijven & performen ben, durf ik, als ’t nacht, donker & stil is & er niemand in de buurt is, wel es verzuchten: ach, was ik maar een Vijftiger.

Uiteraard sleurde ik de voorbije maanden – 4 maanden passeerden geruisloos sinds mijn laatste blog – ook nog grote stapels erotica & andere leuke dingen naar mijn grot.
Maar daarover later meer.
In een volgende blog.