kousen wassen

ik bestelde op oudjaar een aantal poëziebundels van marc pairon – hoe ik daartoe kwam, vertel ik binnenkort in een nieuwe ‘dingen die je tussen tweedehandsboeken vindt’-blogpost – en die werden vanmiddag geleverd.

in de bundel ‘kousen wassen’ trof ik op de plaats waar pagina’s 43 & 44 zouden moeten zitten dit aan:


een uitgesneden bladzijde. en een lichtblauw, vergé blaadje – onderaan genummerd als pagina’s 43 & 44 – met op de achterzijde de (volledige) tekst van het gedicht ‘verdict’, maar op de voorzijde – daar waar het gedicht ‘ik’ zou moeten staan volgens de inhoudstafel – slechts, in kapitalen, het woord ‘SIGNET’.

dat zijn dingen waar ik extreem nieuwsgierig van word. was dit de bedoeling? zo ja, wat was de achterliggende gedachte dan? zo nee, wie sneed die bladzijde uit? en waarom? en wie ‘herstelde’ de bundel met het blauwe blaadje? en waarom? en is ‘SIGNET’ dan werkelijk de volledige tekst van het ‘ik’-gedicht? & zo voort & zo verder.

ook daar vertel ik binnenkort hopelijk meer over in een nieuwe ‘dingen die je tussen tweedehandsboeken vindt’-blogpost. als de dichter in kwestie mijn email van vanavond beantwoord heeft en/of als ik wat meer speurwerk heb kunnen doen.

stay tuned!

dan zijn er ook dichters die gewoon dood gaan

7 oktober 2016. een bevriend dichter – die al enige tijd onder erge, maar onverklaarbare pijnen in nek & schouder leed – laat een bommetje ontploffen op zijn facebookpagina:

Hoi beste mensen de tijd van onderzoeken is over, we wachten op het behandelingsplan maar zo veel als dit is al duidelijk … Ik mag ongeacht hoe het gaat uitpakken terugkijken op vele successen. Had het liever anders gehad maar ja, je hebt niet voor het zeggen.
Het is tenslotte slokdarmkanker met kwaadaardige uitzaaiingen naar lever en maag.

6 dagen later komt het onvermijdelijke nieuws: de neo-beatnik & nachtburgemeester van eindhoven is niet meer.

‘dan zijn er ook dichters die gewoon dood gaan’ is een bloemlezing van ruim 100 gedichten van evenveel bevriende dichters die derrel niemeijer hun laatste eer betonen.

herdenkings-bundel-derrel

een van die dichters is martin wijtgaard die ik de voorbije zomer ontmoette toen de poëziebus in leuven neerstreek & we er samen de planken deelden; zijn gedichten & performance konden mij, met hun cynische & zwartgallige ondertoon wel boeien. zijn bijdrage aan deze bundel – onder de titel ‘niemeijers bar’ – ademt diezelfde vibe uit:

Er is ergens een kroeg met bij de deur
een uitsmijter die kalm maar resoluut
de dood attent maakt op de paraplubak
waar hij z’n zeis in achterlaten mag,

waar bij de toog een valse kaketoe
de oncoloog voor rotte vis uitmaakt,
terwijl een aangeschoten redacteur
schrapt en verbetert in de diagnose.

We loten wie als laatste overblijft
om onze rekeningen te betalen
en wippen onopvallend Rohypnol
in de Breezers van de schikgodinnen.

De ochtendscherming is opgeschort:
pas als de Nachtburgemeester bepaalt
dat het lokaal voorgoed gesloten wordt
timmeren we de ramen dicht. Van binnen.

Jeanet Kingma – Kou

Er vallen sneeuwvlokken op een stoel en daardoor wordt die stoel een hert. Het hert neemt je mee naar het bos. In dat bos staat een huis en daar verliest het hert zijn gewei. Zo wordt hij weer een stoel. Dit was het idee voor de leporello ‘Kou’.
De leporello bestaat uit 7 beelden, gecombineerd met tekst, uitgevoerd in houtsnede.
Dun rijstpapier is over stevig passepartoutpapier, met daarop eenvoudige sjabloondrukken, gevouwen. Vaag schemeren deze vormen door het rijstpapier met de houtsneden heen.
De kaft is van stevig passepartoutkarton. De leporrello is met een zigzagmotief aan de rug genaaid.


Papier: When Zou en passepartoutpapier.Kaft: passepartoutkarton.
25,5 x 20 cm, totale lengte: 98 cm
oplage 10

J.M.H. Berckmans – Boodschap in een fles


Colofon:

Het prozagedicht Boodschap in een Fles van J.M.H. Berckmans werd geschreven naar aanleiding van het optreden van The Mekons op 11 juli 1987 in zaal Paradox te Antwerpen. Deze tekst is nooit eerder gepubliceerd.

De tekstindeling, de spelling en het lettertype van het origineel typoscript werden behouden.

De oplage bedraagt vijftig exemplaren en ieder exemplaar bevat vijf toevoegsels in facsimile:

  • krantenartikel Summer in the City uit Gazet van Antwerpen
  • logo van The Mekons van de l.p. Slightly South of the Border
  • uitreksel van een interview met J.M.H. uit het weekblad Humo
  • recensie Message in a bottle uit een Brits muziektijdschrift
  • krantenartikel Legendarische popconcerten in Antwerpen met Michele Shocked uit Gazet van Antwerpen

Er werden twaalf luxe-uitgaven in een doos ontworpen: in iedere doos zit een flesje met een geschreven boodschap van de auteur in facsimile en een originele tekening van zijn hand. Deze exemplaren zijn Romeins genummerd van I tot XII. Daarnaast zijn er 26 exemplaren zonder doos: ze zijn geletterd van a tot z. De overige stuks zijn bestemd voor de medewerkers en zijn arabisch genummerd van 1 tot 12.

fuck boeken

Vorige week kwam Lize Spit – die net als ik lid is van het dichterscollectief ‘10 op de Schaal van Dichter‘ – spreken op de SchrijversAcademie.
Aangezien we elkaar niet meer gezien hadden van voor het verschijnen van haar debuutroman had ik mijn exemplaar mee om het te laten signeren.
Omdat de voorbije week nogal druk was & ik de ochtend na haar uiteenzetting, mijn computertas in zeven haasten leeg gemaakt had, was het boek op mijn bureau & binnen het bereik van de jongste zoon blijven liggen.
Die vond vanochtend een grote, dikke rode stift waarmee hij de voorkant van het boek personaliseerde.
Ik postte er deze foto van & commentaar bij op Facebook.spit01
Daar kwamen, uiteraard, allerlei reacties op; zoals bijvoorbeeld…
spit02bis
Maar ook de deze .
spit03
Jammer voor hem dat ie blijkbaar een rotdag & een dito humeur heeft.
Ik zou ‘m wat opbeurende titels kunnen aanraden…als ie me ondertussen – omwille van wat boekenliefde; voor sommigen nog steeds een ongeoorloofde geaardheid blijkbaar – niet geblokkeerd had op Facebook.