genie & wereld – desiderius erasmus

in de kringwinkel van aarschot tikte ik een erasmus op de kop.
zijn neus is weliswaar wat geschaafd & zijn hoed die heeft een paar deuken.
maar voor 5 euro maal je daar niet om.
erasm01
het is een buste in gips, bronskleurig geschilderd, van 21 x 16 x 16 centimeter groot & achteraan gesigneerd ‘antheunis’.
volgens het letterenhuis in Antwerpen is het een “onbekende met de naam antheunis”.
wie beter weet, weet dat het natuurlijk om de gentse kunstenaar jan antheunis (1896-1973) gaat.
erasm02
de buste was een ‘incentive’ – een woord dat toen nog gewoon ‘premie’ mocht heten – voor wie intekende op de reeks “genie en wereld” van uitgeverij heideland in hasselt. in de reeks kwamen o.a. bach, erasmus, wagner, rembrandt, beethoven, mozart, toulouse lautrec en balzac aan bod.

Université Lovanium (Congo)

Ik kocht – alweer circa 5 jaar geleden, maar kwam niet eerder aan inscannen toe – een lot met circa 80 (pers)foto’s van de (bouw van de) Université Lovanium in/nabij Léopoldville in (voormalig) Congo.

Hieronder alvast een eerste reeks met 9 foto’s van H. Goldstein; fotograaf voor Congopress.

waarom ik van De Zondvloed houd

druk. druk. druk.
ge kent dat wel.
zo druk zelfs dat ik ’t voorbije weekend – na 3 slapeloze (extreme apneu dankzij hooikoorts & andere allergieën) & belachelijk drukke werkweken – voor ’t eerste in 6 jaar nog es op ’t punt stond om te crashen & te bleiten.
deze week viel al wat beter mee, maar ’t is nog niet om over naar huis te schrijven.
vandaag was zo’n typische dag in ’t rijtje.
ge bolt ’t van miserie af voor uw werk gedaan is & ge zijt helemaal klaar om een stevige pint te drinken.
maar tig keer meer dan van pinten drinken, wordt ge chill van boekjes kopen.
dus passeert ge voor de zoveelste keer dit jaar bij uw favo boekenman om in de rapte wat zielerust te kopen.
stevige pinten drinken kan daarna ook nog namelijk.
en het is des te prettiger met een boek bij de hand.

dikwijls weet ik wat ik zoek als ik bij ‘de zondvloed’ (of een andere boekhandel) binnenstap.
nog vaker stap ik er binnen om doelbewust te struinen, neuzen, grasduinen, twijfelen, kiezen, terug te leggen, wat anders te kiezen, ook dat terug te leggen, dan toch maar beide boeken (of meer) mee te nemen & nog es te checken wat ik een volgende keer zeker es van dichterbij moet bekijken.
zo ook vandaag.

het fijne aan ‘de zondvloed’ voor struiners, neuzers, grasduiners & twijfelaars is dit: ze hebben hier & daar in de winkel ‘hoekjes waar ze al dan niet expliciet bepaalde titels aanraden’.
en meer nog: in tegenstelling tot in de veredelde krantenwinkel die De Standaard Boekhandel heet duwen ze daar geen kookboeken, vrouwenproblemen of door ghostwriters geschreven biografieën van wielrenners die geen twee woorden na elkaar zouden kunnen schrijven door je strot. nee, ze raden daar gewoon – het leven kan soms simpel zijn – interessante boeken aan.
ottozitko

in ’t antiquare hoekje lonkte vanavond, nadat ik al claus, alechinsky & andere dingen in mijn handen had genomen, een heel eenvoudige kaft met, in een boeiend lettertype (let op het pi-teken in de voornaam), ‘Otto Zitko’ erop gedrukt.
ottozitko1

nooit van gehoord.
geen idee wat te verwachten.
ottozitko2

ik sloeg het 28 pagina’s tellende cahier op een willekeurige pagina open & werd als ’t ware overspoeld door een golf van herkenning; alsof ik deze kunstenaar al decennia lang onder mijn vel had zitten & hij plots, via een jeukerig puistje dat – als je er eenmaal aan gekrabt hebt – helemaal openscheurt tot je huidloos bent, hier & nu écht geworden was.
ottozitko3

waarom heeft niemand mij eerder op deze man gewezen?
fijn stelletje vrienden zijn jullie!

maar dus: danku, ‘De Zondvloed’, om een echte boekenvriend te zijn

‘lukkig heppik boek

20170415isaakberlinde jongste zoon (2 jaar & 7 maanden) zat in de badkamer op ’t potje, een plasje aan ’t doen, op zijn schoot: een boekje van hopla.

sinds anderhalve week zit ie in de peuterklas. op de eerste schooldag had ie – hoewel al lang zindelijk – een ongelukje gehad. daar kwam ie op terug:

hij: ik had pipi ‘daan in mij broek
ik: oei? wanneer, jongen?
hij: in de klas
ik: ah, je bedoelt vorige week?
hij: ja.
ik: da’s niet erg, hoor. kan gebeuren.
hij: ja, maar ‘lukkig heppik boek

waarmee, lieve lui, wij samen in 7 zinnen de essentie van ’t leven samenvatten.
vader-zoon-boek-momentjes…ik koester ze!

bibliofiele zelfvoorziening

de ‘stepping stone theory’ in een notendop & toegepast op bibliofielen:
het begon onschuldig, mijnheer, met de aankoop van één enkel boekje, een pocket van kafka, geloof ik. & kijk…moet je hem nu zien: een hele dag in zo’n atelier, allemaal lettertjes & regeltjes & paginaatjes zetten om z’n eigen spul te drukken. & ’t was nochtans zo’n goeie jongen, vroeger.

om maar te zeggen: de eerste dag van mijn eerste workshop letterzetten zit er op & ’t smaakt naar meer.