de start van een nieuwe verzameling: typoscripten van dichters ?

typoscript1

Advertenties

“ik zou willen dat er geen bibliotheken waren”

Twee jaar geleden waren we op vakantie in Deventer.
Hoe we dat in ons hoofd gehaald hadden?
U hebt gelijk. Bijna niemand haalt het in zijn hoofd om op vakantie te gaan in Deventer.
Maar wij – mijn echtgenote & 2 erg jonge zonen – doen aan huizenruilvakantie (lekker handig zo’n ingericht huis in vergelijking met een of andere duffe caravan op een camping) & liefst/voorlopig niet te ver van huis (want niemand heeft zin om 1250 kilometer te rijden met 2 knakkers op de achterbank die na de eerste bocht al beginnen vragen of ’t nog ver is)


Lang verhaal kort:
Twee jaar geleden waren we op vakantie in Deventer.
En dat viel goed mee.
Het was een leuk huis in een leuk stadje met een aantal leuke dingen voor de kinderen.
En een aantal leuke dingen voor papa.
Antiquariaten heten die dingen.
Ze hebben er daar veel van in Deventer & de meeste hokken samen in dezelfde straat.
Idealer kan ’t nauwelijks worden voor een boekenzot.

Uiteraard claimde ik een halve dag om die zaken af te schuimen.
Mijn echtgenote stemde – na zware & nachtenlange onderhandelingen – in: ik moest & zou 1 kind meenemen.
Dat ene kind was toen 3 à 3.5 jaar & dus redelijk snel uitgekeken op antiquariaten.
Behalve in 1 zaak – waarvan ik de naam ondertussen vergeten ben – waar ze ook een degelijke kast met kinderboeken hadden.
Daar mocht hij toen een en ander uitkiezen.
‘Mijnheer de Koekepeer’ was een van de aanwinsten.
‘Mijnheer de Koekepeer’ is ook nog altijd een van de favorieten voor het voorleesmoment voor ze naar bed moeten.

Sprong in de tijd naar vanmiddag.

Ik heb een halve dag vrij.
We plannen om frietjes te gaan eten, even langs de Colruyt te passeren voor de Collect & Go & daarna naar de speeltuin te rijden.
Onderweg naar de frituur wil de oudste (5,5 ondertussen) weten “wanneer we nog es op vakantie gaan in dat vakantiehuisje waar ze die winkel hadden van het boek van Meneertje Koekepeertje?”
Een beetje doorvragen leert dat ie niet persé nog es naar Deventer wil, maar graag nog es naar een boekenwinkel wil om boeken te kiezen.
Ik weet niet hoe dat bij u gaat, maar mijn vaderhart maakt dan een vreugdesprongetje.

Na de frietjes werd er richting Colruyt & terug gereden & viel de jongste zoon (2.75 nu) in slaap in de auto.
Dus werd de verdere planning uitgesteld tot na diens middagdutje.

In the end bleef er, toen ie eindelijk wakker was, niet meer genoeg tijd over om naar de speeltuin te gaan.
Dus mochten de zonen kiezen: ofwel een chocomelk gaan drinken aan ’t Kasteel van Horst (hier quasi om de hoek) – altijd een voltreffer – ofwel een boekje gaan kiezen.

Vijftien minuten later stonden we in de Standaard Boekhandel – doodzonde voor een bibliofiel, maar er was geen tijd om Leuven in te rijden & naar een echte boekhandel te gaan – waar ze, tot verbazing van de winkelbedienden die ik er steeds van verdenk nooit zelf een boek te lezen “Komaan! Rennen!” door de winkel brulden toen ik hen er op wees dat de kinderboeken helemaal achteraan stonden.

De keuzes – ieder mocht 1 boek kiezen – waren snel gemaakt.
Dus bleef er nog tijd over voor een chocomelk in ’t Kasteel.
Daar viel – na het voorlezen van de nieuwe aanwinsten – de bedenking “Papa, ik zou willen dat er geen bibliotheken waren.”

De reden daarvoor: “Dan mogen we de boekjes altijd bijhouden & moeten we ze nooit meer terugbrengen.”

Daar kan geen DNA-test tegen op.

genie & wereld – desiderius erasmus

in de kringwinkel van aarschot tikte ik een erasmus op de kop.
zijn neus is weliswaar wat geschaafd & zijn hoed die heeft een paar deuken.
maar voor 5 euro maal je daar niet om.
erasm01
het is een buste in gips, bronskleurig geschilderd, van 21 x 16 x 16 centimeter groot & achteraan gesigneerd ‘antheunis’.
volgens het letterenhuis in Antwerpen is het een “onbekende met de naam antheunis”.
wie beter weet, weet dat het natuurlijk om de gentse kunstenaar jan antheunis (1896-1973) gaat.
erasm02
de buste was een ‘incentive’ – een woord dat toen nog gewoon ‘premie’ mocht heten – voor wie intekende op de reeks “genie en wereld” van uitgeverij heideland in hasselt. in de reeks kwamen o.a. bach, erasmus, wagner, rembrandt, beethoven, mozart, toulouse lautrec en balzac aan bod.

Université Lovanium (Congo)

Ik kocht – alweer circa 5 jaar geleden, maar kwam niet eerder aan inscannen toe – een lot met circa 80 (pers)foto’s van de (bouw van de) Université Lovanium in/nabij Léopoldville in (voormalig) Congo.

Hieronder alvast een eerste reeks met 9 foto’s van H. Goldstein; fotograaf voor Congopress.

waarom ik van De Zondvloed houd

druk. druk. druk.
ge kent dat wel.
zo druk zelfs dat ik ’t voorbije weekend – na 3 slapeloze (extreme apneu dankzij hooikoorts & andere allergieën) & belachelijk drukke werkweken – voor ’t eerste in 6 jaar nog es op ’t punt stond om te crashen & te bleiten.
deze week viel al wat beter mee, maar ’t is nog niet om over naar huis te schrijven.
vandaag was zo’n typische dag in ’t rijtje.
ge bolt ’t van miserie af voor uw werk gedaan is & ge zijt helemaal klaar om een stevige pint te drinken.
maar tig keer meer dan van pinten drinken, wordt ge chill van boekjes kopen.
dus passeert ge voor de zoveelste keer dit jaar bij uw favo boekenman om in de rapte wat zielerust te kopen.
stevige pinten drinken kan daarna ook nog namelijk.
en het is des te prettiger met een boek bij de hand.

dikwijls weet ik wat ik zoek als ik bij ‘de zondvloed’ (of een andere boekhandel) binnenstap.
nog vaker stap ik er binnen om doelbewust te struinen, neuzen, grasduinen, twijfelen, kiezen, terug te leggen, wat anders te kiezen, ook dat terug te leggen, dan toch maar beide boeken (of meer) mee te nemen & nog es te checken wat ik een volgende keer zeker es van dichterbij moet bekijken.
zo ook vandaag.

het fijne aan ‘de zondvloed’ voor struiners, neuzers, grasduiners & twijfelaars is dit: ze hebben hier & daar in de winkel ‘hoekjes waar ze al dan niet expliciet bepaalde titels aanraden’.
en meer nog: in tegenstelling tot in de veredelde krantenwinkel die De Standaard Boekhandel heet duwen ze daar geen kookboeken, vrouwenproblemen of door ghostwriters geschreven biografieën van wielrenners die geen twee woorden na elkaar zouden kunnen schrijven door je strot. nee, ze raden daar gewoon – het leven kan soms simpel zijn – interessante boeken aan.
ottozitko

in ’t antiquare hoekje lonkte vanavond, nadat ik al claus, alechinsky & andere dingen in mijn handen had genomen, een heel eenvoudige kaft met, in een boeiend lettertype (let op het pi-teken in de voornaam), ‘Otto Zitko’ erop gedrukt.
ottozitko1

nooit van gehoord.
geen idee wat te verwachten.
ottozitko2

ik sloeg het 28 pagina’s tellende cahier op een willekeurige pagina open & werd als ’t ware overspoeld door een golf van herkenning; alsof ik deze kunstenaar al decennia lang onder mijn vel had zitten & hij plots, via een jeukerig puistje dat – als je er eenmaal aan gekrabt hebt – helemaal openscheurt tot je huidloos bent, hier & nu écht geworden was.
ottozitko3

waarom heeft niemand mij eerder op deze man gewezen?
fijn stelletje vrienden zijn jullie!

maar dus: danku, ‘De Zondvloed’, om een echte boekenvriend te zijn

‘lukkig heppik boek

20170415isaakberlinde jongste zoon (2 jaar & 7 maanden) zat in de badkamer op ’t potje, een plasje aan ’t doen, op zijn schoot: een boekje van hopla.

sinds anderhalve week zit ie in de peuterklas. op de eerste schooldag had ie – hoewel al lang zindelijk – een ongelukje gehad. daar kwam ie op terug:

hij: ik had pipi ‘daan in mij broek
ik: oei? wanneer, jongen?
hij: in de klas
ik: ah, je bedoelt vorige week?
hij: ja.
ik: da’s niet erg, hoor. kan gebeuren.
hij: ja, maar ‘lukkig heppik boek

waarmee, lieve lui, wij samen in 7 zinnen de essentie van ’t leven samenvatten.
vader-zoon-boek-momentjes…ik koester ze!