Histoire d’O

Af & toe is het gepermiteerd & gezond om de ‘male chauvinist pig’ uit te hangen.
Zo hadden we bijvoorbeeld nooit kunnen genieten van “Histoire d’O” als Jean Paulhan, ergens rond het midden van de 20e eeuw, niet met een grote muil geschreeuwd had “dat vrouwen geen erotische boeken kunnen schrijven”.
Paulhan was niet alleen lid van de Académie Française,maar ook de minnaar van zijn collega-journaliste en -schrijfster Dominique Aury (pseudoniem voor de in 1907 geboren Anne Desclos) voor wie bovenstaande boutade bedoeld was.
Om Paulhans ongelijk te bewijzen schreef Aury/Desclos, met het medeweten van haar minnaar, “Histoire d’O” onder het pseudoniem “Pauline Réage”. Pas in 1994 – na decennia van speculaties over het ware auteurschap (meestal werd verondersteld dat het boek door een man geschreven was) – maakte Desclos zich bekend als de échte auteur achter het boek & pseudoniem.
Paulhan bood het manuscript aan bij uitgeverij Gallimard, waar hij werkte, maar die weigerde het.
Een bondgenoot werd in 1953 gevonden in de – toen 26-jarige – Jean Jacques Pauvert die wel meer (al dan niet clandestiene) erotische werken in zijn uitgeversportefeuille had zitten.
In 1954 verschijnt de eerste uitgave van “Histoire d’O”. Over het precieze aantal zijn de bronnen het niet eens; de aantallen schommelen tussen “480 exemplaren op ‘vergé’ papier voor de verkoop & nog eens 100 stuks op ‘vergé’ papier voor de pers” en “600 exemplaren.” Een aantal daarvan – ook hier weer geen duidelijkheid over het precieze getal; het schommelt tussen 20, “een minderheid” en 60 – heeft een tekening van Hans Bellmer (zie afbeelding links boven) die wel meer erotica in de catalogus van Pauvert illustreerde.

Het exemplaar dat ik vandaag kocht is in ieder geval een uitgave uit 1954 van J.J. Pauvert. Of het ook de tekening van Bellmer op de titelpagina heeft, zal ik pas weten zodra het geleverd wordt. En of het ook effectief 1 van die 600 originele exemplaren is, wil ik verder uitpluizen. Het zou kunnen & mijn voorlopige research wijst in een positieve richting. Alleen de prijs die ik betaalde doet me twijfelen.
Wat die prijs betreft zijn er twee opties: ofwel is het boek dat ik kocht niét een van de 600 originelen (maar dan in ieder geval wél een druk uit hetzelfde jaar en van dezelfde uitgever), ofwel – en daar hoop ik natuurlijk stiekem op – heeft de verkoper ab-so-luut géén idee wat ie mij verkocht heeft.
Ik vond online namelijk twee (andere) exemplaren van de eerste editie. Respectievelijke vraagprijzen: 1.500 euro & 2.250 BP. Mijn exemplaar was iéts goedkoper.
Zodra ik uitsluitsel heb over de vraag of mijn exemplaar inderdaad “1 van de 600” was, vertel ik hoeveel ik precies betaalde.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s