Ruiterslied

Ik kocht mijn eerste studentenliedboek, de ‘Studentencodex’ van het KVHV, als eerstejaarsstudent ‘Germaanse Filologie’ in Leuven in oktober of november 1992. Later zouden er talloze andere de Bibliotheca Studentica vervoegen, maar dàt exemplaar zal ik steeds ’t meest koesteren.
Helaas deed ik dat vele jaren niet & werd het – als gevolg van balorig, studentikoos gedrag – een klomp zure, vergeelde & verschimmelde pagina’s met een kaftje rond. Het ding ziét er niet meer uit & zou vacuüm & diepgevroren bewaard moeten worden om definitief verval te voorkomen.

Mijn eerste Studentencodex verloor in de loop der jaren, verspreid over 100-en cantussen, een aantal pagina’s als gevolg van ‘des accidents de parcours’.
Vandaag verloor hij wéér een pagina.
Maar deze keer was dat een bewuste keuze.
Ben Julius werd gecremeerd.
En als er afscheid genomen wordt van commilito’s (bij het afstuderen en/of bij het overlijden) dan zingt de ware studentikoos het ‘Ruiterslied’.

Omdat ik op voorhand wist dat ik geen drie noten van dit lied uit mijn strot zou krijgen zonder in tranen uit te barsten, scheurde ik de pagina met het Ruiterslied uit mijn eerste Studentencodex, schreef ik er een afscheidsboodschap op & wikkelde ik de pagina rond de roos die op het kistje mee de oven in ging.

Lieve Ben Julius,
“de bange nacht is weeral om”!
Het ga je goed!

Advertenties

3 gedachtes over “Ruiterslied

  1. Een mens vertelt al eens graag over de dingen die zo mooi zijn in het leven. Maar helaas, er is ook een andere kant, waarover moet gesproken worden.Na drie kinderen op 9 jaar, zijn me twee kleinkinderen op de knieën geplaatst. Met vreugde aanvaard. Het derde kleinkind, dat het eerste had moeten zijn, heeft net als Ben Julius geen tijd gekregen. Ik weet dus ook wel één en ander over het verdriet dat je dan kunt voelen, en over de wijze waarop je het kunt of wilt verwerken. Jij dus met een blad uit je codex. Ik heb een buxus geplant. Een levensboompje dat, heel klein, mij mag overleven. Zoals het hoort. Naast Jefke staat er nog een buxus, reuzegroot, en als je heel stil bent, kun je ze horen giechelen.Aan jou de taak van de herinnering, en als het verdriet bezonken is, kan dat heel mooi zijn. Geef je vriendin een kus van mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s